Shows om nooit te vergeten

Dit was niet normaal... ik weet nog dat ik vlak voordat ik op moest om het hoekje de zaal in keek, en ik schrok me rot van hoeveel mensen er waren, haha.

Deze hele dag was gewoon onwerkelijk. Van hoe ik bij het soundchecken moest wachten tot Ronnie Flex klaar was, tot aan dat ik de afterparty uit liep omdat de 538 Avondshow belde.

Een uitverkochte Ziggo Dome, bij mijn favoriete artiest, en het publiek dat zo lief voor me was: deze avond ga ik nooit meer vergeten.

Wat denk ik nog vaak en graag terug aan mijn eigen concert in een uitverkochte Cinetol. Ik ben zo dankbaar voor iedereen die er die avond bij was, en de energie die iedereen gaf was echt ongelofelijk.

Ik vond het zo leuk om een eigen show te geven, en niet alleen omdat het voelde als een groot feest met alleen maar leuke mensen, maar ook omdat ik zo lekker veel nummers kon doen... Reden Dat Ik Blijf, Champions League, Voorbestemd, Mallorca. Konden we dit maar vaker doen hè?

Het is elke keer weer speciaal om op een festival te mogen spelen, maar deze was extra bijzonder. Wat een enthousiast publiek!

Ik weet nog dat ik een paar dagen hiervoor hartstikke verkouden werd, en ik was zo bang dat het zingen niet zou gaan. Gelukkig heeft niemand het volgens mij gemerkt, dus dan is het goed.

Mijn eerste festival-optreden zou natuurlijk altijd een gedenkwaardige zijn geweest, maar dat het publiek zo uitzinnig zou meezingen dat ik mezelf niet eens meer kon horen had ik niet durven dromen.

Deze filmpjes kijk ik ZO VAAK terug. Leuk detail trouwens, ik weet niet of ik dit ooit verteld heb: vlak voor de show maakte Lars een enthousiaste zwaaiende beweging, waarmee hij per ongeluk een stukje van mijn tand eruit sloeg. Ideale voorbereiding moet ik zeggen.

Ik twijfel altijd of deze meetelt bij mijn optredens, want het was natuurlijk eigenlijk het optreden van Roxy. Maar dit moment was natuurlijk te bijzonder om niet aan deze lijst toe te voegen. De adrenaline gierde door mijn lijf vanaf het moment dat Roxy riep 'Is dat Mauro?'.

Ik heb zo van dit moment genoten, en dit was voor mij de bevestiging dat ik moest en zou gaan optreden als artiest.

En als ik Roxy benoem, moet ik natuurlijk Flemming benoemen. Deze was extra leuk omdat ik het rap-stuk van te voren uitgebreid had geoefend. Toen het moment daar was (ik wist van niks) kon ik er eigenlijk volledig van genieten en vond ik het niet eens heel spannend of stressvol. Ik was wel vrijwel helemaal mijn stem kwijt...